Στον Ειρηνικό έπεσε ο δορυφόρος της NASA! μάλλον…

24 09 2011

Ο βάρους έξι τόννων ερευνητικός δορυφόρος της NASA έπεσε τις πρώτες πρωινές ώρες στη Γη. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, κι αφού είχαν αναφερθεί ως πιθανές διαφορετικές περιοχές του πλανήτη, από την Ελλάδα και την Ιταλία μέχρι τη Σαχάρα, τα συντρίμμια του κατέληξαν στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η είσοδος του δορυφόρου στην ατμόσφαιρα της Γης αναμενόταν ανάμεσα στις 06:45 και 07:45 ώρα Ελλάδος σήμερα, σημείωσε η NASA.

 
Στο διάστημα αυτό ο Ερευνητικός Δορυφόρος της Άνω Ατμόσφαιρας πέρασε πάνω από τον Καναδά και την Αφρική, όπως και από μεγάλες περιοχές του Ειρηνικού, του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού.
 
Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία προσπαθεί τώρα να επιβεβαιώσει το ακριβές σημείο από το οποίο εισήλθε στην ατμόσφαιρα και την ώρα που έγινε αυτό.
 
 
enet.gr




"Η αγαπημένη του ωκεανού"

25 07 2011
Το ιστορικό λιμάνι της Χιλής στον Ειρηνικό ωκεανό, με τα χρωματιστά σπίτια του σκαρφαλωμένα στους πολυπληθείς απότομους λόφους και τα εμβληματικά τελεφερίκ του, το Βαλπαραΐσο -η «αγαπημένη του ωκεανού», όπως ονόμασε την πόλη ο Πάμπλο Νερούδα…

αποπνέει ακόμη και σήμερα κάτι από τη χαμένη του δόξα, ως «καρδιά» του θαλάσσιου εμπορίου και της μποέμικης ζωής της Λατινικής Αμερικής, του 19ου αιώνα. Ταυτόχρονα όμως έχει ξεκινήσει και το μεγάλο άλμα προς το μέλλον, ειδικά από το 2003 και μετά, οπότε οι ιστορικές συνοικίες της πόλης ανακηρύχθηκαν Παγκόσμια Κληρονομιά από την UNESCO.

Εφτασα στο Βαλπαραΐσο ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι με λεωφορείο από το ηλιόλουστο και ζεστό Σαντιάγο, την πρωτεύουσα της Χιλής. Παρ’ ότι καλοκαίρι στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής, η ομίχλη και η καταχνιά που συνάντησα μου θύμισαν κάτι από το χειμώνα που άφησα πίσω στην Ελλάδα. Είναι λιμάνι και το κλίμα το καθορίζει η θάλασσα. Ευτυχώς η μέρα τελείωνε και ήταν η κατάλληλη στιγμή για να μπει κάποιος σ’ ένα μπαρ και να τα πιει, σε μια χώρα της οποίας οι κάτοικοι «έχουν γεννηθεί πιωμένοι», όπως μου είπε ο θαμώνας του «Bar Ingles», όπου είχα την καλή τύχη να μπω.
Το «Bar Ingles» είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά ιστορικά στέκια της πόλης. Μετρά πάνω από ενενήντα χρόνια ύπαρξης -πρωτολειτούργησε το 1914- και φημίζεται για τη… δεκατετράμετρη μπάρα του, φτιαγμένη από αμερικανική βελανιδιά. Η κουβέντα ξεκινά με τον περίφημο καβγά αν το ποτό «πίσκο σάουερ» είναι ανακάλυψη των Χιλιανών ή των Περουβιανών, συνεχίζεται με πολιτική, ποδόσφαιρο, τα επιτεύγματα και τη συνεισφορά των αρχαίων Ελλήνων στον πολιτισμό και -φυσικά- ολοκληρώνεται με ένα καλό μεθύσι.
Οι λόφοι του Βαλπαραΐσο
Ο καλύτερος τρόπος για να δεις το Βαλπαραΐσο, λένε, είναι να χαθείς με τα πόδια στα δρομάκια του, στις ανηφόρες και τις κατηφόρες των δεκάδων λόφων του (cerros), που στεφανώνουν αμφιθεατρικά το λιμάνι και το συγκριτικά μικρό επίπεδο κομμάτι της πόλης, το λεγόμενο El Plan. Και αν χαθείς, είναι απλό: κατηφορίζεις μέχρι το El Plan και όλα ξεκαθαρίζουν. Οι κλίσεις των λόφων ωστόσο είναι απότομες και μπορεί όλο αυτό το περπάτημα να γίνει κουραστικό. Για να διευκολύνουν την καθημερινή τους ζωή και τις μετακινήσεις τους, οι κάτοικοι του Βαλπαραΐσο εγκατέστησαν -ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα- ένα σύστημα τελεφερίκ που σήμερα αποτελούν το πιο ισχυρό σήμα κατατεθέν της πόλης, τα λεγόμενα ascensores. Δίνοντας από εκατό ώς πεντακόσια πέσος (περίπου 10 ώς 70 λεπτά του ευρώ), παίρνεις μια ανάσα μερικών λεπτών και προσεγγίζεις τον προορισμό σου απολαμβάνοντας μια πολύ ωραία θέα προς την πόλη και το λιμάνι. 

Με τη σύμπραξη των πολιτών, του πανεπιστημίου και του ιδιωτικού τομέα αυτά τα οικήματα ανακαινίστηκαν το 2002 

Με τη σύμπραξη των πολιτών, του πανεπιστημίου και του ιδιωτικού τομέα αυτά τα οικήματα ανακαινίστηκαν το 2002  

Ο ακριβής αριθμός των λόφων του Βαλπαραΐσο παραμένει ακόμη απροσδιόριστος, καθώς στη διάρκεια των ετών κάποιοι λόφοι ονοματίζονται διπλά ή αλλάζουν ονόματα κι έτσι κάποιοι «εξαφανίζονται». Η επίσημη εκδοχή είναι ότι το Βαλπαραΐσο έχει σαράντα δύο λόφους και όλοι χαρακτηρίζονται από τη δική τους ζωή και τη δική τους… προσωπικότητα, ανάλογα με τις κοινωνικές τάξεις και τις εθνικότητες που τους κατοίκησαν και τους κατοικούν. Για παράδειγμα, ο Cerro Polanco θεωρείται ο λόφος της εργατικής τάξης και του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο Cerro Alegre (Εύθυμος Λόφος!) χαρακτηρίζεται από τις κατοικίες αγγλικού στυλ που κατασκεύασαν οι Βρετανοί μετανάστες που κατέφτασαν στο Βαλπαραΐσο στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Σήμερα κατοικούν εκεί πολλοί καλλιτέχνες. Κάποιοι λόφοι διαθέτουν τη δική τους κοινωνική ζωή (αγορά, χώρους διασκέδασης), ενώ σε κάποιους άλλους θα πρέπει να κατηφορίσεις μέχρι το El Plan για να προμηθευτείς τα απαραίτητα. Ευτυχώς, τις επόμενες ημέρες της παραμονής μου στο Βαλπαραΐσο με συνόδεψε ένας λαμπερός Ηλιος, που μου επέτρεψε να ανακαλύψω τις όμορφες γωνιές της πόλης ξεκινώντας από το Cerro Alegre. Παίρνεις το ασανσέρ El Peral και ανεβαίνεις κατ’ ευθείαν στον πεζόδρομο Paseo Yugoslavo, ένα από τα σημεία με την καλύτερη πανοραμική θέα του κόλπου του Βαλπαραΐσο. Εκεί βρίσκεται και η έπαυλη του κροατικής καταγωγής μεγιστάνα Μπαμπουρίσα, που έχει μετατραπεί σε μουσείο. Ανηφορίζοντας, κάθε στροφή κρύβει ακόμη έναν ιδιαίτερο δρόμο, ακόμη μία εντυπωσιακή συστοιχία σπιτιών -το Βαλπαραΐσο είναι η χαρά του φωτογράφου. Και η χαρά του… φοιτητή αρχιτεκτονικής. Κάποιες μέρες, κάθε μερικά μέτρα συναντά κανείς φοιτητές να σκιτσάρουν τις όμορφες γωνιές του και να μελετούν την ξεχωριστή αρχιτεκτονική του. Στο Cerro Alegre υπάρχουν πολλές όμορφες μπουτίκ, γκαλερί και καταστήματα με αναμνηστικά είδη, όλα εξαιρετικά προσεγμένα, μικρές μπουκίτσες… τέχνης.
Η εντύπωση αυτή θα διατηρηθεί και τις επόμενες ημέρες, παρατηρώντας τους πίνακες ζωγραφικής που κοσμούν τα μπαράκια της γειτονιάς, τα γκράφιτι, τα γλυπτά και τις τοιχογραφίες -ακόμη και από γνωστούς ζωγράφους- διάσπαρτα στην πόλη. Κάθε τόσο μια οπτική έκπληξη· η πόλη η ίδια αποτελεί ένα ανοιχτό μουσείο. Φαίνεται ότι η έφεση για την καλή ζωή, για το ωραίο και την τέχνη έχει εντυπωθεί στα γονίδιά της.
Εν αρχή ην το λιμάνι
Επισκεπτόμενος κάποιος το Βαλπαραΐσο, δεν μπορεί παρά να αφιερώσει ένα ηλιοβασίλεμα στη θέα από το λόφο Cerro Artilleria. Δίπλα από το κτήριο του τελωνείου, στο λιμάνι, παίρνεις το τελεφερίκ και ανεβαίνεις μέχρι τον πεζόδρομο 21 de Mayo. Εδώ βρίσκεται το Ναυτικό Μουσείο, το πιο πλήρες μουσείο για τη ναυτική κληρονομιά της Χιλής, αλλά και το καλύτερο σημείο θέας της πόλης. Βλέπεις τον όρμο που ανοίγεται μπροστά σου, την πόλη που απλώνεται αμφιθεατρικά, τις αποθήκες του λιμανιού, τους γερανούς που φορτώνουν και ξεφορτώνουν, τα εμπορικά και πολεμικά πλοία. Στο βάθος, η γειτονική πόλη Βίνια δελ Μαρ, παραλίες και τουριστικά θέρετρα, αλλά και η οροσειρά των Ανδεων. Οταν ο ουρανός είναι καθαρός, αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά διαγράφεται η σιλουέτα της Ακονκάγουα, της ψηλότερης κορυφής της Αμερικής.
Αλλωστε, κάπου εδώ ξεκίνησαν όλα. Πριν από τους Ισπανούς, ο κόλπος του Βαλπαραΐσο κατοικούνταν από τους ιθαγενείς Τσάνγκο. Το 1536 έφτασαν οι πρώτοι Ισπανοί εξερευνητές από το Περού, με ένα μικρό ιστιοφόρο ονομαζόμενο «Santiaguillo», προκειμένου να φέρουν προμήθειες για την εκστρατεία του Ντιέγο δε Αλμάγρο, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε τη Χιλή. Στη θέση που βρίσκεται η σημερινή εκκλησία La Matriz χτίστηκε το πρώτο εκκλησάκι και στη συνέχεια ξεκίνησε η εγκατάσταση των πρώτων αποίκων στους λόφους γύρω από το σημερινό λιμάνι: Concepciόn, Alegre, Cordillera και Santo Domingo. 

Με εκπλήξεις σαν κι αυτή, το Βαλπαραΐσο θυμίζει ανοιχτό μουσείο 


Με εκπλήξεις σαν κι αυτή, το Βαλπαραΐσο θυμίζει ανοιχτό μουσείο 

Στη διάρκεια της ισπανικής αποικιοκρατίας το Βαλπαραΐσο παρέμεινε ένα μικρό χωριό, με μερικά μόνο σπίτια και μία εκκλησία, με εμπορικές σχέσεις που περιορίζονταν στην Ισπανία και τις αποικίες της. Ωστόσο, μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας από την Ισπανία, μετατράπηκε στο βασικό λιμάνι του αναπτυσσόμενου ναυτικού της Χιλής και ανοίχτηκε στο διεθνές εμπόριο. Ιδιαίτερα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το Βαλπαραΐσο απέκτησε σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο, αποτελώντας βασικό σταθμό για τα πλοία που ταξίδευαν από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό ωκεανό μέσω του Ακρωτηρίου Χορν και των Στενών του Μαγγελάνου. Το λιμάνι ισχυροποιήθηκε κι έπαιξε βασικό ρόλο ως σημείο ανεφοδιασμού κατά την εποχή της χρυσοθηρίας στην Καλιφόρνια (1848-1858). Τότε το Βαλπαραΐσο γίνεται γνωστό ως «Μικρό Σαν Φρανσίσκο» ή «κόσμημα του Ειρηνικού».
Την εποχή αυτή της δόξας του, το Βαλπαραΐσο δέχτηκε πολλούς μετανάστες από διάφορες χώρες τής χτυπημένης από πολέμους Ευρώπης, κυρίως από Αγγλία, Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία αλλά και Ελβετία, οι οποίοι έρχονταν εδώ για να δουλέψουν στο εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο. Τα γερμανικά, τα ιταλικά, τα γαλλικά και τα αγγλικά ήταν γλώσσες που ομιλούνταν ευρέως μεταξύ των κατοίκων του, ενώ κυκλοφορούσαν και εφημερίδες σε αυτές τις γλώσσες. Οι μετανάστες αυτοί μετεξέλιξαν την τοπική κουλτούρα με τις ισπανικές ρίζες. Οι Αγγλοι εισήγαγαν πολύ νωρίς το… ποδόσφαιρο. Οι Γάλλοι ίδρυσαν το πρώτο ιδιωτικό καθολικό σχολείο, ενώ μετανάστες επίσης ίδρυσαν την πρώτη εθελοντική ομάδα πυροσβεστών στη χώρα και στη Λατινική Αμερική. Την εποχή αυτή επίσης ιδρύεται εδώ το πρώτο χρηματιστήριο στη Λατινική Αμερική, η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη της Χιλής, καθώς και η παλαιότερη ισπανόφωνη εφημερίδα στον κόσμο, με συνεχή έκδοση μέχρι και σήμερα, η «El Mercurio». Το Βαλπαραΐσο είναι πια ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα της Νότιας Αμερικής, ζωντανό, κοσμοπολίτικο, μια μητρόπολη του κόσμου.
Μποέμικη καρδιά
Κατηφορίζοντας στο El Plan, στις γειτονιές του λιμανιού, γνωστές ως Barrio Chino (κινέζικη συνοικία!), φαντάζομαι τα παρακμασμένα σήμερα κτήρια να ζωντανεύουν με μελωδίες από δεκάδες ορχήστρες, πληθωρικές γυναίκες, κοστουμαρισμένους άντρες, αλλά και αφηνιασμένους ναύτες που γέμιζαν τα καμπαρέ, τα εστιατόρια, τις μπουάτ και τα πορνεία. Αυτά τα σημεία συνάντησης αποτέλεσαν και το σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία μιας λαϊκής κουλτούρας με πλούσια λογοτεχνική και κυρίως μουσική παραγωγή. «Rio de Janeiro», «Nueva York», «Embassy Night Club», «Royal», ήταν τα πιο ονομαστά καμπαρέ και χορευτικά σαλόνια της εποχής.
Η αρχή του τέλους της ένδοξης αυτής εποχής έγινε το 1914, με τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά, καθώς τα πλοία απέφευγαν πια το γύρο της Νότιας Αμερικής και τα Στενά του Μαγγελάνου κι έτσι το λιμάνι του Βαλπαραΐσο απαξιώθηκε κατακόρυφα, μέχρι και το 1930. Σήμερα, τα σκήπτρα του πρώτου λιμανιού της χώρας έχει πάρει το Σαν Αντόνιο. Τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο, η εμπορική δραστηριότητα του λιμανιού του Βαλπαραΐσο έχει σημειώσει αύξηση, σε συνάρτηση με το άνοιγμα της οικονομίας της Χιλής στο παγκόσμιο εμπόριο. Οι μεγαλύτερες εξαγωγές αφορούν φρούτα, κρασί και χαλκό, ενώ ζωή στο λιμάνι δίνουν επίσης τα περίπου πενήντα κρουαζιερόπλοια που κάνουν στάση εδώ στη διάρκεια του καλοκαιριού. Το Βαλπαραΐσο ή Βάλπο, όπως το αποκαλούν χαϊδευτικά, έχει σήμερα περίπου 300.000 κατοίκους και είναι η έκτη σε πληθυσμό πόλη της Χιλής. 

Η νύχτα φανερώνει αργά το πρόσωπό της. Πανοραμική άποψη από το λόφο Artilleria
 
Η νύχτα φανερώνει αργά το πρόσωπό της. Πανοραμική άποψη από το λόφο Artilleria


enet.gr





Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών

8 06 2011
Αν και δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από το ΟΗΕ, η Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών γιορτάζεται από το 1992. Θεσμοθετήθηκε στις 8 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, κατά τη διάρκεια της Συνόδου για την Γη στο Ρίο Ντε Ζανέιρο, όπου 150 ηγέτες απ’ όλο τον κόσμο υπέγραψαν τη Συνθήκη για την Βιοποικιλλότητα, σε μια προσπάθεια να εμποδίσουν την εξαφάνιση σπανίων ειδών από το ζωικό και φυτικό βασίλειο.

Οι ωκεανοί καταλαμβάνουν πάνω από το 70% της επιφάνειας της Γης και έχουν συνδεθεί από αρχαιοτάτων χρόνων με την ανθρώπινη εξέλιξη. Ο τζίρος των οικονομικών δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τους ωκεανούς ξεπερνά τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Η θαλάσσια ζωή και η βιοποικιλότητα στους ωκεανούς απειλούνται στις μέρες μας από την υπεραλίευση, τη μόλυνση και πρόσφατα από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αν και η χώρα μας δεν περιβάλλεται από ωκεανούς, είναι εν τούτοις δεμένη με το θαλάσσιο στοιχείο.
Σύμφωνα με την Greenpeace:
  • Το 76 % των ψαριών στον κόσμο κινδυνεύει άμεσα από την εντατική αλιεία.
  • Το 90% των μεγάλων ψαριών, όπως ο τόνος, ο ξιφίας και ο μπακαλιάρος, αλιεύονται πέρα από τα ασφαλή όρια για την επιβίωσή τους.
  • Το 2002 οι συνολικές αλιεύσιμες ποσότητες των ψαριών με μεγάλη εμπορική αξία, όπως οι μπακαλιάροι του Ατλαντικού και της Μεσογείου, ήταν στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1967, εξαιτίας της υπεραλίευσης.
  • 300 τράτες βυθού οργώνουν καθημερινά με τα δίχτυα τους μια έκταση μεγέθους 1.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων, καταστρέφοντας μερικά από τα πιο ποικιλόμορφα και ευαίσθητα οικοσυστήματα του πλανήτη.
  • 300.000 κητώδη (φάλαινες, δελφίνια και φώκαινες) πεθαίνουν κάθε χρόνο παγιδευμένα σε δίχτυα.
  • 6,8 εκατομμύρια ως 27 εκατομμύρια τόνοι ψαριών απορρίπτονται στη θάλασσα ετησίως, αμέσως μετά την αλίευσή τους, επειδή δεν έχουν επαρκή εμπορική αξία.
  • 800 χιλιόμετρα αφρόδιχτων κατασχέθηκαν από την iταλική αστυνομία το 2005. Χιλιάδες χιλιόμετρα αφρόδιχτων, όμως, συνεχίζουν να σκορπίζουν τον θάνατο στη Μεσόγειο.
  • 4 δισ. δολάρια κερδίζει η πειρατική αλιεία κάθε χρόνο εις βάρος φτωχών κρατών.
  • 300 εκατομμύρια δολάρια στερείται κάθε χρόνο η Σομαλία από τους πειρατές.
  • 12.000 τόνοι ερυθρού τόνου, 37% περισσότερο από το επιτρεπόμενο όριο, αλιεύονται παράνομα στη Μεσόγειο και τον Ανατολικό Ατλαντικό.
Η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση της θάλασσας πρέπει να σταματήσει. Η Greenpeace ζητά από τις κυβερνήσεις των κρατών να προχωρήσουν αμέσως στην προστασία των ωκεανών του πλανήτη μέσα από τη δημιουργία ενός δικτύου θαλάσσιων καταφυγίων. Ο καθορισμός των θαλάσσιων καταφυγίων είναι ένα απαραίτητο βήμα για πλούσιες και υγιείς θάλασσες.
sansimera.gr




Σεισμός 7,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ στον Ειρηνικό

25 12 2010
 

Ισχυρότατος σεισμός 7,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στο δυτικό Ειρηνικό ενώ υπήρχε προειδοποίηση για παλιρροϊκό κύμα στα νησιά Βανουάτου, Νέα Καληδονία και Φίτζι.

Το επίκεντρο της σεισμικής δόνησης είναι πολύ κοντά στα νησιά Βανουάτου και το εστιακό βάθος της μόλις 33 χλμ. από την επιφάνεια του ωκεανού, όπως ανέφερε το αμερικανικό Σεισμολογικό κέντρο, στη Χαβάη.
πηγη:star.gr








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.