Οι ήρωές μου για φέτος

23 10 2011
Όσο περνούν οι μέρες, γινόμαστε όλο και πιο φορτισμένοι ψυχολογικά, αυτό είναι προφανές. Το βλέπω ακόμα και στα σχόλιά σας εδώ στο blog.
Είτε σας αρέσει η ανάρτηση, είτε όχι, αρκετοί εκφράζετε την οργή σας γι’αυτά που συμβαίνουν και γι’αυτούς που τα προκαλούν. Κύρια δουλειά δική μου είναι (όπως λένε διάφοροι του σιναφιού μου) να σας προσφέρω ένα χαμόγελο. Κι εγώ αρχίζω και δυσκολεύομαι να το κάνω αυτό, εξάλλου τα ίδια ζόρια τραβάω (ίσως και χειρότερα) με πολλούς από εσάς. Η εισαγωγή είναι άσχετη με το σημερινό θέμα, απλά ήθελα να εκφράσω μια διαπίστωση.

Ήμουν έτοιμος να καταπιαστώ με τον Παπουτσή, αλλά θα δοθεί σίγουρα ευκαιρία στο άμεσο μέλλον να ασχοληθούμε με την περίπτωση του πιο απαράδεκτου υπουργού της πιο τραγικής κυβέρνησης των τελευταίων ετών. Σήμερα λοιπόν, ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» θα ντυθεί… τηλεκριτικός και ως άλλη Πόπη Διαμαντάκου, θα σχολιάσει για εσάς τις αμερικανικές σειρές που παρακολουθεί.

Δε θα κρύψω ότι τις κατεβάζω παράνομα και ασύστολα. Στα αρχίδια μου οι επιπτώσεις. Είναι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος… φτηνής διασκέδασης. Οι σειρές λοιπόν που παρακολούθησα και παρακολουθώ φέτος, είναι οι εξής:


Με διαφορά, η πλέον αγαπημένη μου δραματική σειρά. Όλοι ανεξαιρέτως οι πρωταγωνιστές είναι φοβεροί, ο δε Χάουζ ίσως είναι ο πιο εγκεφαλικά και σατανικά γαμάτος ήρωας τηλεοπτικής σειράς. Οι ατάκες του, το βιτριολικό του χιούμορ, οι γκριμάτσες του, η ευφυΐα του, όσο και οι παραξενιές του είναι προϊόντα πανέξυπνων σεναριογράφων.

Μπορεί όταν ανοίγουν το στόμα τους για ιατρικά θέματα να μην καταλαβαίνω Χριστό, αλλά η πλοκή των επεισοδίων με κρατάει στην τσίτα. Με καθηλώνει όταν γίνεται δραματική (πχ. ο θάνατος της Άμπερ ή η ασθένεια του Φόρμαν) και με γονατίζει όταν γίνεται κωμική (πχ. η εφηβική τσόντα στην οποία συμμετείχε ο Ουίλσον, ο κολλητός του Χάουζ). Στη φετινή σαιζόν απουσιάζει η Κάντι, η διευθύντρια του νοσοκομείου κι αυτό συγκαταλέγεται στα αρνητικά μέχρι στιγμής.
Βαθμολογία: 10/10


Το concept της σειράς είναι πρωτότυπο κι έξυπνο: Ο πρωταγωνιστής δεν είναι κάποιος σούπερ μπάτσος που πιάνει δολοφόνους, αλλά είναι ο ίδιος δολοφόνος. Κατά συρροή μάλιστα. Ο πρωταγωνιστής είναι τόσο πειστικός (και αξιαγάπητος) στο ρόλο του, που μας κάνει να τον υποστηρίζουμε σε όλα του τα εγκλήματα. (Σκοτώνει μόνο δολοφόνους, καθώς ακολουθεί ένα κώδικα ηθικής που του δίδαξε ο πατέρας του).

Αυτά που δε μου άρεσαν στη σειρά όμως είναι αρκετά: Οι συμπρωταγωνιστές είναι αρκετά άχρωμοι και άοσμοι (πχ. η διευθύντρια του αστυνομικού τμήματος στο οποίο δουλεύει ο Ντέξτερ ως αναλυτής αίματος). Η δε σύζυγος του Ντέξτερ, είναι η πιο αντιπαθητική, απαράδεκτη, μαλακισμένη, καριόλα του κερατά, μίμου άπτου γκόμενα που έχει παίξει σε αμερικανική σειρά. Βρήκε όμως το θάνατο που της αξίζει η σκρόφα. Τέλος, κουράζει λίγο η αργή εξέλιξη της δράσης. Αν δείτε μόνο το πρώτο και το τελευταίο επεισόδιο της κάθε σαιζόν, θα έχετε κατατοπιστεί.

Bonus: Στο τιμ των πρωταγωνιστών, υπάρχει κι ένας Ιάπωνας ιατροδικαστής. Ότι πιο κοντινό σε Χλαπάτσα υπάρχει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Γλοιώδης, λιγούρης με τις γκόμενες, φαν των σαδομαζοχιστικών παιχνιδιών, καρπαζοεισπράκτορας, με λίγα λόγια: Θεούλης.
Βαθμολογία: 8,5/10 


Θεωρείται από τις καλύτερες σειρές στην Αμερική, αλλά… Η κεντρική ιδέα είναι πολύ ωραία: Ένας μεσήλικας καθηγητάκος Χημείας μαθαίνει πως πάσχει από καρκίνο του πνεύμονα και δεδομένου ότι δεν του μένουν πολλά χρόνια ζωής, όσο και λεφτά για να συντηρήσει την οικογένειά του, αποφασίζει να πάρει ένα πρεζάκι μαζί του για να «μαγειρέψουν» ναρκωτικά (μεθαμφεταμίνη) και να βγάλουν πολλά λεφτά. Έλα όμως που η εξέλιξη της σειράς είναι εκνευριστικά πολύ αργή, σε σημείο να σβήνω το τσιγάρο στο μάτι μου από τα νεύρα!

Οι διάλογοι είναι πιο σχολαστικοί (δηλαδή με πολύ σάλτσα) και από τη Λάμψη του Φώσκολου. Overdose άχρηστων πληροφοριών σε κάθε ατάκα, κάτι που δείχνει πως οι σεναριογράφοι κάνουν προφανέστατη επίδειξη γνώσεων.

Θα με ρωτήσετε τώρα, γιατί τη βλέπω τη σειρά. Ομολογώ πως έχει και πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία: Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εξαιρετικές, ειδικά ο κεντρικός ήρωας. Δείχνει αρκετά ρεαλιστικά τον κόσμο των ναρκωτικών (πχ. διακίνηση, ξέπλυμα χρήματος, αστυνομική δραστηριότητα κτλ). Δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ένας καρκινοπαθής αντιμετωπίζει τα προβλήματά του. Και τέλος, υπάρχει ένα Κοένικο στοιχείο που με εντυπωσίασε: Η ηρεμία. Η όλη ιστορία διαδραματίζεται σε μια πολύ ήσυχη πόλη του New Mexico, το Αλμπουκέρκι. Παντού επικρατεί η απόλυτη ΗΡΕΜΙΑ! Κάτι σαν παράδεισος για μένα.
Βαθμολογία: 5/10 (εδώ σίγουρα θα αντιδράσουν αρκετοί φαν της σειράς)

Η σειρά αυτή δεν έχει δείξει μεγάλο δείγμα γραφής, διότι παίχτηκαν μόλις 7 επεισόδια (6 η πρώτη σαιζόν, τις προάλλες ξεκίνησε η δεύτερη). Η ιδέα απλή: Ο κόσμος γέμισε με ζόμπι και μια ομάδα διασωθέντων προσπαθεί να τα βγάλει πέρα.

Οι Αμερικανοί είναι άσοι στα εφέ και το αποδεικνύουν κι εδώ. Αληθοφανή τέρατα, ερημωμένες πόλεις (αυτό απορώ πως το καταφέρνουν), ρεαλιστικοί αποκεφαλισμοί κτλ. Αν και δεν έχω τόσο γερό στομάχι, την παρακολουθώ με σχετική άνεση. Σε μερικά σημεία πάντως, την βαριέμαι κι αυτή, καθώς το concept είναι αρκετά περιοριστικό.
Βαθμολογία: 7/10


Μια συνηθισμένη αστυνομική σειρά με αυτοτελή επεισόδια είναι, αλλά έχει αρκετά ωραία στοιχεία. Πρώτα-πρώτα, διαδραματίζεται στη Χαβάη. Μπορείτε να φανταστείτε: Υπέροχες τοποθεσίες, γκομενάκια με μαγιό παντού κτλ. Το καστ είναι πολύ καλό, με μόνη (ίσως) παραφωνία, ότι ο κεντρικός ήρωας (εννοείται πως μιλάω για τον θρυλικό Στιβ Μαγκάρετ) παραείναι τέλειος σε όλα.

Πολύ δράση λοιπόν, έξυπνοι τρόποι επίλυσης των υποθέσεων, άρτος και θεάματα. Την παρακολουθώ πολύ ευχάριστα, αν και αρκετές φορές μελαγχολώ που δεν μπορώ να βρίσκομαι εκεί.

Bonus: Όταν πέφτουν οι τίτλοι αρχής μαζί με το επικό soundtrack, με πιάνουν γέλια γιατί θυμάμαι αυτή τη σκηνή από το 50-50.
Βαθμολογία: 8/10


Ακόμα μία συνηθισμένη αστυνομική σειρά, με έναν συμπαθητικό (ίσως και λίγο Χλαπάτσα) πρωταγωνιστή που επιλύει τις υποθέσεις του με έξυπνους τρόπους. Την παρακολουθώ πολύ ευχάριστα και ίσως σ’αυτό συνέβαλλε το γεγονός ότι έχω ερωτευτεί την υπέροχη, γλυκύτατη, γούτσου-γούτσου συμπρωταγωνίστρια.
Βαθμολογία: 7,5/10


Μια μαλακία και μισή. Είδα μόλις δύο επεισόδια, θυμήθηκα ότι δε μου άρεσαν ούτε τα X-Files και τη διέκοψα. Πήραν έναν άνθρωπο σε κώμα, τον ένωσαν με καλώδια με την πρωταγωνίστρια και αυτή μέσω τηλεπάθειας, είδε ποιος επιτέθηκε στο θύμα! Δηλαδή μιλάμε για πολύ Αϊνστάιν επίλυση υπόθεσης.
Βαθμολογία: 1/10


Οι σεναριογράφοι του (θεϊκού) Prison Break, σκέφτηκαν να κάνουν μια σειρά στην οποία, σε κάθε επεισόδιο δραπετεύει κάποιος κι επιστρατεύονται δύο μπάτσοι και τρεις πρώην… δραπέτες για να τον βρουν. Εντελώς αδιάφορη.
Βαθμολογία: 3/10


Η απόλυτη, η υπέρτατη, η «δεν έχω αντίπαλο», η «wannabe Φιλαράκια, αλλά δεν μπορώ», η πλέον ασυναγώνιστη μαλακία του αιώνα! Το σενάριο παίζει να το έγραψε ο Στάθης! Οι ηθοποιοί (με κάποιες εξαιρέσεις) πιο άθλιοι και από αυτούς στα «Καθάρματα» με τον Σουγκλάκο!

Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας απόλυτα ατάλαντος και γλοιώδης παπάρας που δεν μπορεί να στεριώσει γκόμενα. Όσο για τα φιλαράκια του; Μια θεά Καναδή (εδώ οκ, πάω πάσο), ένας δον Ζουάν (δώσανε αυτό το ρόλο σε έναν ομοφυλόφιλο, αλλά είναι εξαιρετικός ηθοποιός και δίνει ρέστα) και το πιο ελεεινό ζευγάρι της παγκόσμιας τηλεόρασης! Το απόλυτα ηλίθιο, άθλιο, εντελώς αμερικανικό δίδυμο: Ένας βλάκας γορίλας και μια κοντή υστερικιά!

Υπέφερα, αλλά κατάφερα να δω την πρώτη σαιζόν επειδή με προέτρεψαν μια τρελή (αγάπη μου εσύ) κι ένας δήθεν ειδήμων. Να σας φαν τα σκυλιά ρε!
Βαθμολογία: -50/10


Φέτος είδα και τις πρώτες σαιζόν από το Las Vegas και το 24. Δεν τις έβαλα στην παραπάνω λίστα επειδή είναι παλιές. Η πρώτη είναι καλούτσικη, γκλαμουράτη, αλλά αρκετά σοφτ (Βαθμολογία: 6/10), ενώ η δεύτερη (ειδικά για την εποχή που προβλήθηκε), πολύ μπροστά, αλλά η ποσότητα δράσης ξεπερνάει τα όρια. Ναι, ακόμα και για έναν action junkie όπως εγώ, ήταν too much (Βαθμολογία: 7/10).

Επίλογος

Πάνω – κάτω, θα βγάλατε ένα συμπέρασμα για τα γούστα μου. Επειδή λοιπόν ψάχνω να κατεβάσω κάποια καινούργια και δε βρίσκω, θα σας παρακαλούσα να δω τις δικές σας προτάσεις. Αν έχετε διαφωνίες για τις επισημάνσεις μου, πολύ ευχαρίστως να τις διαβάσω και να τις αγνοήσω. (Αυτό πήγαινε σε έναν συγκεκριμένο τύπο, ο οποίος εκτός από από το να βρίζει δεν κάνει τπτ άλλο.

dr.SeenG


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: